Vorige week vrijdag was ik weer eens in mijn favoriete platenzaak. Want ja, het voelt alsof ik een van de weinige jongeren ben die nog daadwerkelijk cd’s kóópt i.p.v. ze download. Enniewee, mijn favo platenzaak dus. Ik was daar dus, en keek welke cd ik weer eens zou kopen. Het was immers weekend, en ik had me verheugd op de nieuwe Brendan Benson, maar die was niet binnengekomen dus besloot ik dan maar een andere te kopen. Stomme Brendan. Opeens werd een andere cd opgezet. Eentje die meteen mijn aandacht trok, en al na het eerste nummer vroeg ik welke band dit was. ‘Sleeping States, net vandaag binnengekregen.’ Het was het enige exemplaar dat ze hadden besteld, want ze wisten niet of er enige interesse in was.
Afijn, een kleine 10 minuten later liep ik met mijn nieuwe aanwinst de winkel uit.

Vrijdagavond, in de auto op weg naar de camping. Ken je dat gevoel dat sommige muziek alleen maar met je ogen dicht beluisterd kan worden? Om de muziek écht tot je door te laten dringen. Totdat je de bas tot in je tenen voelt, de gitaarriffjes je meeslepen en je je niet meer bewust bent van tijd en plaats? Dat had ik bij het album ‘In the Gardens of the North‘ van Sleeping States.

Sleeping States is de schuilnaam van de singer-songwriter Markland Starkie. Vrijwel alle instrumenten zijn dan ook op dit album door hem bespeeld. Het album klonk gelijk al goed die eerste keer in de platenzaak, en de tweede keer in de auto klonk het nóg weer beter. Het was echter pas toen ik in een hangmat lag, te staren naar de lucht en de wolken terwijl ik luisterde dat ik dit album pas echt begreep. Het is een album om bij na te denken. Het bouwt langzaam op. ‘Rings of Saturn’ werkt al meteen aan het opbouwen van een soort spanning die wordt versterkt door het intro: alleen stem en bas.

De beste vergelijking die ik kan bedenken is dat dit album klink alsof het is opgenomen door een 28-jarige man, in een schommelstoel met gitaar op schoot, in dat oude verlaten huis waar je nooit iemand naar binnen ziet gaan of uit ziet komen. Dat huis wat er vervallen uitziet, waar de verf vanaf bladdert en het hout gaten begint te vertonen. In dát huis, dat oude grote landgoed, is dit opgenomen. Moet wel. Hoe mooi de nummers ook klinken, er zit altijd een klein addertje onder het gras lijkt het wel. Er zit altijd een soort spanning in de nummers waardoor je je afvraagt wanneer het addertje eronder vandaan zal kruipen. Wanneer de geest uit de fles komt.
‘The Next Village’ is simpelweg betoverend. Kalm, maar rijk aan melodie.

Misschien is ook een goede om te vertellen dat deze beste man sinds kort zit aangesloten bij hetzelfde label als Fleet Foxes, die band die ik zo geweldig vind. Zij hebben diezelfde soort intimiteit in hun nummers. Desalniettemin hebben zij hun weg naar het publiek gevonden. Ik hoop voor deze Markland Starkie, Sleeping States, dat dit ook voor hem in het verschiet ligt.

Dit nummer is het prachtige ‘Gardens of the South’.

Waar beter mee te beginnen dan de man voor te stellen die op mijn layout prijkt?

Deze man is Brendan Benson en deze man is, zoals ik laatst ergens las, ‘criminally underrated’. Ik hoor u al denken, ‘Brendan wíe?’. Brendan Benson dus. Jack White, gaat er al een belletje rinkelen? Jack White van the White Stripes? Seven Nation Army weet je wel.

Op een mooie dag zat mister Brendan Benson in zijn huis in Nashville met een gitaar op zijn schoot. Hij werkte aan een nummer waar hij maar niet verder mee kwam. Toeval wil dat een goede vriend van hem besloot langs te komen dat moment. Die vriend was Jack White.
Van het een kwam het ander (niet op díe manier) en ze besloten samen een band te vormen met Jack Lawrence en Patrick Keeler: The Raconteurs.

Deze band zorgde voor de grote doorbraak voor singer/songwriter Brendan Benson. Hij had al drie solo-albums uitgebracht, die geliefd waren onder critici en muziekliefhebbers. Maar voor velen was hij nog onbekend. Na twee uitstekende albums gemaakt te hebben als lid van the Raconteurs, was het tijd voor Brendan om weer aan een nieuw solo-album te gaan werken. En dan nu eindelijk is het zoveer: ‘My Old, Familiar Friend’ heeft het licht gezien!

Net als de andere solo-platen die mr. Benson op zijn naam heeft staan, is dit weer een klein meesterwerk. De poppy nummers met stekelig randje zijn weer catchy als altijd, en van hoge kwaliteit muzikaal gezien. Echter, met dit album heeft Brendan meer dan ooit zijn eigen grenzen verlegd. Eerste song ‘A Whole Lot Better’ klinkt behoorlijk rock-achtig, zonder te heftig te worden, terwijl ‘Garbage Day’ doet denken aan vroegere Motown, en ook een typisch singer-songwriter nummer is erop te vinden, ‘Lesson Learned’. Variatie genoeg dus.

Een van de dingen waarom ik Brendan zo waardeer is vanwege zijn goede teksten. Altijd origineel, soms zelf licht sarcastisch of ronduit eerlijk en gevoelig, zonder zoet te worden. Onschuldige liefdesliedjes zijn schaars in zijn repertoire. Daarom zijn zijn nummers echter niet minder ‘lief’, op de een of andere manier.

Dit album ‘My Old, Familiar Friend’ zou wel eens mijn favoriete Brendan album kunnen worden. Aanraders zijn ‘Garbage Day’, ‘Feel Like Taking You Home’, ‘Eyes On The Horizon’ en de ballad ‘You Make A Fool Out Of Me’.
Het filmpje hieronder is echter een recht-toe-recht-aan-pop/rock nummer: ‘A Whole Lot Better’.

Wat vinden jullie van de nieuwe layout?

Na een ruime maand zonder updates, ook LLD was immers met vakantie, ben ik weer terug! Vanaf nu zal er meer ge-update worden. Eindelijk ga ik ook weer doen wat ik leuk vind op mijn blog: ik ga weer over muziek schrijven! Zowel voor de ‘nieuwe’ acts als Sleeping States, Kyteman of Brendan Benson, als de wat oudere muziek ga ik proberen om jullie enthousiast te krijgen.

Eerst wat over mijn vakantie. Wat ik gedaan heb? He-le-maal niets! We zijn weer naar dezelfde camping in Nederland geweest zoals altijd en ik heb heerlijk niets gedaan. Lekker in het zonnetje in een hangmat liggen met een goed boek (De Schaduw Van De Wind is een echte aanrader!). Of een lekker muziekje luisteren. Heerlijk!

Helaas heeft het feit dat ik weer ga bloggen ook een downside: morgen is mijn eerste schooldag van mijn (hopelijk!) laatste jaar als Havo-leerlinge. Nog een jaartje doorbijten en dan kan ik gaan doen wat ik écht leuk vind: graphic design gaan studeren!
Maar, gelukkig zijn er ook weer genoeg dingen om naar uit te zien. Beatstad bijvoorbeeld, een eendaags festival in Den Haag waar ik zaterdag naartoe ga. Mijn favoriete band Keane treed er namelijk op. Dat wordt natuurlijk weer super! Heb er echt zin in om ze weer te zien.

Dus. Dat was het weer voor vandaag. En nou oogjes dicht, en snaveltjes toe!

Good to go for wherever I’m needed
Bags are packed and I’m
Down by the door
You can take all the tricks up my sleeve
I don’t need them anymore

Alweer een paar daagjes niet geblogt. Want wat geniet ik van de vakantie! True, ik moet nog een dag naar school om mijn lieve rapportje op te halen, maar de rest van de dagen ben ik vogelvrij! Woensdag heb ik weer een superleuke dag gepland: met A. ga ik dan naar één van mijn favoriete nieuwe bands van 2008: Fleet Foxes! Ik heb er zó’n zin in! En dan ga ik ook nog eens over zo’n 2 weken samen met de übercoole Nikki naar de première van the Halfblood Prince. Dat gaat echt awesome worden!

Titel van deze blog heb ik lief geleend van meneer Devendra Banhart. De muziek van mr. Banhart heb ik pas een tijdje geleden ontdekt, maar ik ben er helemaal verslaafd aan geraakt. Zijn muziek wordt veelal omschreven als ‘freak-folk’ of ‘psych-folk’, en omdat ik me hier totaal geen voorstelling bij kon maken besloot ik het maar eens te downloaden. Echt hélemaal leuk vind ik het. Niet alle teksten zijn even diepzinnig, maar het is wel allemaal lekker catchy, doordacht en bovenal super gek. In positieve zin natuurlijk. Titels als bovenstaande, ‘Little Yellow Spider’, ‘I Feel Just Like A Child’, ‘Lazy Butterfly’ en ‘Water May Walk’ geven wel een beetje aan hoe het zit met zijn muziek denk ik zo. Hate it or love it. En ik vind het geweldig!

In mijn volgende leven word ik dan ook Devendra. Hij schrijft namelijk zijn teksten zelf, speelt gitaar én zingt én hij maakt ook nog eens zijn eigen artwork, want hij is ook kunstenaar. ^^ Oh, en hij is gewoon super apart. ^^

Gekke Devendra ook.