#Perfect Patrick Watson @ Paradiso

Na zo’n twee en een half jaar gewacht te hebben op dit moment, was het afgelopen maandag dan eindelijk zo ver: het was Patrick Watson tijd!

Iedereen die ooit in Paradiso is geweest zal me wel begrijpen als ik zeg dat Patrick Watson en Paradiso gewoon een perfecte combinatie is. De grote glas in lood ramen achter het podium en de sfeer van dit vroegere kerkje passen precies bij de aparte muziek van Patrick Watson. Om zijn muziek te omschrijven is nogal moeilijk, maar ik kom uit bij dromerige, haast filmische pop. ‘Pop’ uiteraard wel in de bredere zin van het woord; je hoeft bij hem geen spectaculaire lichtshow, danseressen en rockster-bewegingen te verwachten. Een mooi optreden, dat wel.

En dat was het maandag 30 november. Wát een prachtoptreden hebben Patrick Watson en zijn band The Wooden Arms ervan gemaakt. Meteen al met het openingsnummer was het raak: het dromerige Fireweed. Even leek het erop dat ze gewoon het hele laatste album, ‘Wooden Arms’ in dezelfde volgorde zouden gaan spelen, aangezien de eerste 4 nummers keurig op volgorde stonden. Daarna volgde echter een werkelijk prachtig duet met de zangeres van de voorprogramma band Thus:Owls, genaamd ‘Big Bird In A Small Cage’. Hun stemmen complimenteerden elkaar, en bovendien is het sowieso al een van mijn favoriete nummers op de laatste plaat.

Echte kippevelmomenten waren er ook: oude favoriet ‘the Storm’ en ook het daaropvolgende ‘Man Like You’ zorgden voor kippevel. Daarna speelde hij een andere oud favoriet, ‘The Great Escape’, en hierbij heb ik serieus met tranen in mijn ogen gestaan. Wát een ontzettend fantastisch lied is dat toch! Die piano die langzaam aanzwelt, in combinatie met de typische dromerige manier van zingen die Patrick heeft zorgde ervoor dat ik tranen van ontroering voelde opwellen. Uit pure schoonheid zou ik eigenlijk liever zeggen. Een moment om nooit meer te vergeten.
Grappig was ook de interactie met het publiek. Patrick blijkt ook over humor te beschikken, het optreden voelde nergens ook maar ingestudeerd aan. Het bleef een beetje losjes, wat ik altijd wel fijn vind.

Na slechts 11 nummers liep de band het podium af voor de encore. Vervolgens kwam Watson met een hele stellage met megafonen op zijn rug (?) het publiek ingelopen, om hier samen met de gitarist een b-side te doen en het alom geliefde ‘Man Under The Sea’. Hierbij werd de traditie van een Patrick Watson show in ere gehouden, want ook deze keer werd om de hulp van het publiek gevraagd. Gevolg was dat Watson als een ware dirigent het publiek leidde, en heel Paradiso zong luidkeels mee. Prachtig, zeker als je je bedenkt dat het vroeger een kerk is geweest, daardoor kreeg het ook bijna iets kerkachtigs mee.

Hierna verliet de band het podium. Na het daverende applaus en fluiten besloten ze dan toch nog maar even terug te komen, en er werden nog twee nieuwe nummers gespeeld onder het mom van ‘Oh, en dit hebben we twee dagen geleden geschreven.’ Nou, als ík ooit zo’n prachtig nummer mag schrijven in mijn leven, dan ben ik tevreden.
Echt tevreden was ik dan ook met dit optreden. Een concert om nooit te vergeten, om te koesteren.