Het is al een tijdje gaande. Zonder een poging te doen zweverig over te komen, of misschien ben ik dat wel een beetje, probeer ik erachter te komen waar ik sta muzikaal gezien. Wat is nou echt mijn stijl? Hoewel ik zou zeggen dat dat voornamelijk folk en singer-songwriter is, weet ik dat dat ook te kortzichtig gedacht is. Ja, ik houd van Fleet Foxes, Laura Marling, Joni Mitchell, Mumford and Sons, Devendra Banhart, Bon Iver, Ray Lamontagne en Local Natives. Maar ik houd ook van Prince, Boudewijn de Groot, Jimi Hendrix, India.Arie Keane en John Mayer. En natuurlijk, onder een eigen kopje, the Beatles.

In een poging tot erachter te komen wat deze artiesten voor mij verbindt, kom ik terug bij een uitspraak van een van de grootste muziekkenners van Nederland, Leo Blokhuis. ‘Ik hou van het liedje.’ De een verzamelt postzegels, de ander petjes en ik verzamel liedjes. Ken je dat gevoel dat je een liedje hoort en meteen, in een split-second, je realiseert dat het er eentje is die blijft? Een liedje wat je dat gevoel van geluk, vrijheid of juist liefde voor de muziek bezorgt? Nee? Dan is dit niet jouw blog.
Mijn blog gaat over dat liedje. En dat zijn er veel. Van oude meuk tot hot and happening, ik ga mijn best doen om jou enthousiast te maken voor ‘mijn’ liedjes. En natuurlijk, dat alles binnen 350 woorden. Anders haak je af.

Tot ziens!

Na zo’n twee en een half jaar gewacht te hebben op dit moment, was het afgelopen maandag dan eindelijk zo ver: het was Patrick Watson tijd!

Iedereen die ooit in Paradiso is geweest zal me wel begrijpen als ik zeg dat Patrick Watson en Paradiso gewoon een perfecte combinatie is. De grote glas in lood ramen achter het podium en de sfeer van dit vroegere kerkje passen precies bij de aparte muziek van Patrick Watson. Om zijn muziek te omschrijven is nogal moeilijk, maar ik kom uit bij dromerige, haast filmische pop. ‘Pop’ uiteraard wel in de bredere zin van het woord; je hoeft bij hem geen spectaculaire lichtshow, danseressen en rockster-bewegingen te verwachten. Een mooi optreden, dat wel.

En dat was het maandag 30 november. Wát een prachtoptreden hebben Patrick Watson en zijn band The Wooden Arms ervan gemaakt. Meteen al met het openingsnummer was het raak: het dromerige Fireweed. Even leek het erop dat ze gewoon het hele laatste album, ‘Wooden Arms’ in dezelfde volgorde zouden gaan spelen, aangezien de eerste 4 nummers keurig op volgorde stonden. Daarna volgde echter een werkelijk prachtig duet met de zangeres van de voorprogramma band Thus:Owls, genaamd ‘Big Bird In A Small Cage’. Hun stemmen complimenteerden elkaar, en bovendien is het sowieso al een van mijn favoriete nummers op de laatste plaat.

Echte kippevelmomenten waren er ook: oude favoriet ‘the Storm’ en ook het daaropvolgende ‘Man Like You’ zorgden voor kippevel. Daarna speelde hij een andere oud favoriet, ‘The Great Escape’, en hierbij heb ik serieus met tranen in mijn ogen gestaan. Wát een ontzettend fantastisch lied is dat toch! Die piano die langzaam aanzwelt, in combinatie met de typische dromerige manier van zingen die Patrick heeft zorgde ervoor dat ik tranen van ontroering voelde opwellen. Uit pure schoonheid zou ik eigenlijk liever zeggen. Een moment om nooit meer te vergeten.
Grappig was ook de interactie met het publiek. Patrick blijkt ook over humor te beschikken, het optreden voelde nergens ook maar ingestudeerd aan. Het bleef een beetje losjes, wat ik altijd wel fijn vind.

Na slechts 11 nummers liep de band het podium af voor de encore. Vervolgens kwam Watson met een hele stellage met megafonen op zijn rug (?) het publiek ingelopen, om hier samen met de gitarist een b-side te doen en het alom geliefde ‘Man Under The Sea’. Hierbij werd de traditie van een Patrick Watson show in ere gehouden, want ook deze keer werd om de hulp van het publiek gevraagd. Gevolg was dat Watson als een ware dirigent het publiek leidde, en heel Paradiso zong luidkeels mee. Prachtig, zeker als je je bedenkt dat het vroeger een kerk is geweest, daardoor kreeg het ook bijna iets kerkachtigs mee.

Hierna verliet de band het podium. Na het daverende applaus en fluiten besloten ze dan toch nog maar even terug te komen, en er werden nog twee nieuwe nummers gespeeld onder het mom van ‘Oh, en dit hebben we twee dagen geleden geschreven.’ Nou, als ík ooit zo’n prachtig nummer mag schrijven in mijn leven, dan ben ik tevreden.
Echt tevreden was ik dan ook met dit optreden. Een concert om nooit te vergeten, om te koesteren.

Alweer een paar daagjes niet geblogt. Want wat geniet ik van de vakantie! True, ik moet nog een dag naar school om mijn lieve rapportje op te halen, maar de rest van de dagen ben ik vogelvrij! Woensdag heb ik weer een superleuke dag gepland: met A. ga ik dan naar één van mijn favoriete nieuwe bands van 2008: Fleet Foxes! Ik heb er zó’n zin in! En dan ga ik ook nog eens over zo’n 2 weken samen met de übercoole Nikki naar de première van the Halfblood Prince. Dat gaat echt awesome worden!

Titel van deze blog heb ik lief geleend van meneer Devendra Banhart. De muziek van mr. Banhart heb ik pas een tijdje geleden ontdekt, maar ik ben er helemaal verslaafd aan geraakt. Zijn muziek wordt veelal omschreven als ‘freak-folk’ of ‘psych-folk’, en omdat ik me hier totaal geen voorstelling bij kon maken besloot ik het maar eens te downloaden. Echt hélemaal leuk vind ik het. Niet alle teksten zijn even diepzinnig, maar het is wel allemaal lekker catchy, doordacht en bovenal super gek. In positieve zin natuurlijk. Titels als bovenstaande, ‘Little Yellow Spider’, ‘I Feel Just Like A Child’, ‘Lazy Butterfly’ en ‘Water May Walk’ geven wel een beetje aan hoe het zit met zijn muziek denk ik zo. Hate it or love it. En ik vind het geweldig!

In mijn volgende leven word ik dan ook Devendra. Hij schrijft namelijk zijn teksten zelf, speelt gitaar én zingt én hij maakt ook nog eens zijn eigen artwork, want hij is ook kunstenaar. ^^ Oh, en hij is gewoon super apart. ^^

Gekke Devendra ook.

OOOOOH.MIJN.JEWEETWELWIE! Dit is echt héél erg. Al langer dan de helft van mijn leven ben ik een echte Harry Potter fan; ik denk dat ik alle boeken wel zeker zo’n 6 keer heb gelezen of zo. Die boeken heb ik echt verslonden, geweldig vond ik ze. Voor mijn achtste verjaardag kreeg ik ‘Harry Potter en de Steen der Wijzen’ van mijn oom. ‘Voor de hele grote en lieve Lisa. Veel plezier met dit boek,’ stond er nog in geschreven. En wat een plezier heb ik ervan gehad! Maar al te graag ruilde ik ’s avonds mijn basisschool klas in voor de eerstejaars van Griffoendor, als ik voor de zóveelste keer de boeken las. Ik kan niet zeggen dat ik ze kan dromen, daar is helaas mijn geheugen te slecht voor, maar anders zou dat zeker het geval zijn. Inmiddels zijn we 8 en een half jaar verder, en nog steeds ben ik niet op de boeken uit gekeken. Want Harry Potter is níet kinderachtig! De kracht van de boeken is dat de hoofdpersonen met je meegroeien. In principe was het namelijk een kinderboek, al begonnen later ook volwassenen het te lezen, en doordat Harry en zijn vrienden elk boek weer een jaartje ouder worden groeien de boeken met je mee.

We zijn dus ruim acht jaar verder, en over een klein maandje is er weer iets Harry Potter related iets om naar uit te kijken: Harry Potter and the Halfblood Prince! De film welteverstaan.
Ondanks dat ik natuurlijk, zoals het een echte fan betaamt, de boeken vele malen beter vind dan de films, zijn de films ook zeker heel erg leuk om te zien. Vooral de eerste film vond ik geweldig; het magische gevoel uit het boek kwam echt over op het doek.

En net voordat je je afvraagt waar deze titel dan in hemelsnaam opslaat volgt hier de verheldering: ik heb een wel heel leuke youtube afspeellijst gevonden. Het gaat hier namelijk om een, schrik niet, Harry Potter musical (!). Een musical, juist ja. Sowieso is dat idee al gedoemd om door mij niet leuk gevonden te worden: wie maakt er nou in hemelsnaam een musical van deze beroemde reeks?

Maar nu komt het meest schockerende: ik kan de musical niet volledig afschrijven. Sterker nog, eigenlijk is het best wel grappig. Tuurlijk, het is geen hoogstaande musical, en het script getuigt ook niet van briljante schrijfkunst. Daartegenover staat dat het ook helemaal niet de bedoeling is geweest van de makers om een zo serieus, boekgetrouw mogelijke musical te maken. Het is zeker niet briljant, maar het is wel puur vermaak. Het is gewoon een typische musical geworden, wat ik best knap vind eigenlijk.

Als je eenmaal voorbij de onder de kin geplakte baard van Dumbledore, soms vage teksten en Malfoy gespeeld door een meisje kijkt, dan is dit gewoon leuk om te zien.

Dus, wat vinden jullie ervan?

[/einde van superlange blog]

HEYYYYY DUDE. Nét terug van de eerste dag Parade. En het was awesome!
My gosh wat heb ik in de stress gelegen zeg, voor mijn optreden. Echt, de vlinders waren niet meer te temmen. Had ook echt te doen met M. en J., die mij de hele avond hebben vergezeld om het lekker bekakt te zeggen: er was geen normaal gesprek met me te voeren!

Enniewee. Ik was dus zo zenuwachtig. Ik moest als tweede van het blokje waar ik in zat, en er zat een geweldig goede pianist voor mij. Seriously, net alsof ik dat zou kunnen overtreffen ofzo?
Maar goed, ik kwam dus al met een kop als een boei het podiumpje opgelopen. Van de zenuwen heb ik een aantal foutjes gemaakt, het oefenen in de WC met M. ging beter, maar het viel me mee.

Ook heb ik het super naar mijn zin gehad om bij de andere bands te kijken, waarbij de laatste band waarbij ik ging kijken er toch wel echt uitsprong. Lekker funky, heb het echt super naar mijn zin gehad! Dus. Dat dus.

Nog twee daagjes en dan is het jammer genoeg alweer voorbij. Ik begin nu namelijk de smaak te pakken te krijgen!