Nee, ik heb het níet over een artiest die nog ontdekt moet worden, die slechts zijn eerste paar songs op het ultra-hippe myspace heeft geplaatst. En nee, ook wil ik het niet hebben over een man die leefde vóór WOII. Graag wil ik hier schrijven over een man die bekender lijkt te zijn in Nederland om zijn liefdesleven dan vanwege zijn prachtige muziek.

John Mayer is de naam. Hoor je denken; ‘underrated, mr. John Mayer? De man van de hit ‘Daughters’? Hij, underrated?’ En daar zit nou precies het knelpunt wat mij betreft. Hier lijkt vrijwel iedereen in mijn omgeving hem alleen maar te kennen van dat ene hitje, en met een béétje geluk kennen ze nog ‘Waiting On the World To Change’ maar helaas blijft het daarbij. Dan is er ook nog dat andere nummer wat hem een grote schare jonge tienermeisjes-fans opleverde: ‘Your Body Is A Wonderland’. Kans is groot dat hij er net zo over denkt als jij terwijl je die titel leest: John heeft meerdere malen gezegd dat hij een soort-van spijt heeft van dit nummer. Iets wat ik maar al te goed kan begrijpen.

Waarom noem ik hem dan underrated? Voor de 233495miljoen (oké, misschien niet zóveel) andere nummers die hij geschreven heeft die wél helemaal fantastisch zijn. Bovendien is hij totaal onderschat als gitarist. Iedereen heeft het maar over Jack White van the White Stripes, Matt van Muse en Eric Clapton. Hoewel ik hen alledrie geweldige gitaristen vind, vind ik dat John zich makkelijk tussen hen zou kunnen scharen, zo niet hoger.

Wat ik namelijk zo geweldig vind aan zijn gitaarspel, is dat hij heeft bewijzen meerdere stijlen perfect te beheersen. Pop, blues, rock; you name it. En dan de techniekjes!
Een echt goede gitarist is aan één ding te herkennen: hij speelt met groot gemak de meest moeilijke stukken, en zorgt ervoor dat het er ook makkelijk uitziet. Dat laatste is belangrijk; dat elke gitaar-hobbyist bij zichzelf denkt ‘he, wat die John Mayer kan, kan ik ook!’. Totdat je je gitaar pakt, het probeert en dus heel hard faalt. Dan wordt die gedachte vervangen door ‘Gosh, wat kan die man toch spelen!’

Dan is er naast het grote gitaar-talent ook nog een ander zeer belangrijk aspect waarom ik zijn muziek zo waardeer vind; zijn teksten. John is namelijk een echte meester in het schrijven van goede, niet al te lichte maar wel catchy songteksten. Soms sarcastisch (My Stupid Mouth), gevoelig (Stop This Train) of gewoon mooie liefdesliedjes. Over verliefd zijn, het hebben van een gebroken hart of wat je ook maar kan bedenken; John heeft er een liedje over geschreven.

En nét toen ik dacht dat ik alle verschillende John Mayer’s wel gehoord had, komt hij hiermee aanzetten:

Who says dus. Op eerste ogenblik klinkt het als een vrij melig liedje met als opener ‘Who says I can’t get stoned’, maar na een paar luisterbeurten wordt pas duidelijk hoe ’sad’ dit nummer eigenlijk is.
‘call up a girl that I used to know,
fake love for an hour or so
who says I can’t get stoned
(…)
I don’t remember you looking any better,
but then again I don’t remember you’
John Mayer, Hollywood’s one and only Casanova, voelt zich dus ook wel eens eenzaam?
DE WERELD VERGAAT!

Dit is Animal Collective, een band die met ‘Merriweather Post Pavilion’ hun 8ste album heeft uitgebracht. En, kan je je dan afvragen, waarom heb ik er dan nog nooit van gehoord? Oorzaak kan zijn dat Animal Collective een vaag gezelschap is dat vooral experimenteert met muziek. Ze hebben zich nog nooit aan een stijl verbonden. Die experimenteerdrift slaat voor de gewone muziekliefhebber soms een beetje te ver door, zo ook voor mij, maar het laatste album is prima te doen. Prima te doen? Het is gewoon een apart, gaaf, maar vooral goed album.

‘Summertime Clothes’ is een van de meest aanstekelijke nummers op het album. Het is moeilijk om hier níet vrolijk van te worden. Aangezien Animal Collective wel van wat experimenteren en psychedelica uit, zijn hun clips ook pareltjes. Dat viel al te zien bij de vorige single (My Girls), maar bij deze clip hebben ze zichzelf in mijn ogen overtroffen.
Je weet gewoon niet wat je ziet. De clip werkt vervreemdend. Dit is psychedelica ten top. In de clip zie je een zogeheten dancecrew uit Brooklyn, FLEX genaamd. Zij zijn verantwoordelijk voor het dansen in de lichtbollen/ballonnen. Wat ik bijzonder vind aan hen, is dat ze in deze clip niet bewust bezig zijn met een ‘mooi’ dansje uitvoeren. Ze dienen de muziek.
Deze clip wordt gedragen door het mooie contrast tussen kleur/licht en schaduw. Het houdt daardoor een soort spanning op, je moet blijven kijken.

Zie voor jezelf. En laat me weten wat je ervan vindt uiteraard!

Wat een k woord om te schrijven trouwens, dat rhythm. Anyway. Zoals ik al zei: ‘don’t upset the rhythm, don’t you dare!’

Noisettes dus. Anders dan de bandnaam doet vermoeden géén metal-band met zwarte kleding aan en lang, vet haar. Een band die ik al als aanrader in mijn Pinkpop blog had gezet, en die die verwachtingen absoluut waar hebben gemaakt. Noisettes is een raar mengelmoesje tussen pop en blues, en soms ook rock. Het debuutalbum was meer gericht op blues en rock, terwijl het tweede album ‘Wild Young Hearts’ meer pop klinkt dan ooit. Dit wil echter niet zeggen dat het unieke geluid van Noisettes verdwenen is. Zangeres Shingai Shoniwa (en spreek dat maar eens drie keer achter elkaar uit!) is namelijk nog steeds even aanwezig. Ze heeft een aparte, zeer herkenbare stem die weer goed tot zijn recht komt in deze nummers. Daardoor krijg je niet het idee dat ze krampachtig proberen een groter publiek te krijgen. Haar van nature bluesy, soulvolle manier van zingen zorgt daar wel voor. Bovendien is ze een goede frontvrouw; het publiek wordt betrokken in het optreden.

‘Don’t Upset the Rhythm’ dus. Misschien niet het beste nummer van het album (wel een van dé overigens), maar dit is gewoon zo super funky dat het ongetwijfeld in je hoofd blijft hangen. Kijk en oordeel zelf. Wat vinden we ervan?

En? Blijft het in je hoofd hangen of niet?

Beatstad dus. Ein-de-lijk was het dan zover: ik zou Keane weer gaan zien! Al maanden keek ik ernaar uit. Al mijn spullen van tevoren in gepakt, en wat vergeet je mee te nemen? Juist ja, je kaartje!
Lichte paniek bij ondergetekende, want hóe ga je je kaartje nog halen als je al bijna in Utrecht bent? Uiteindelijk werd de oplossing gevonden: een andere Keane-fan had een kaartje over, dus hoefde ik niet meer terug. Wat een opluchting. ^^

Om twee uur kwamen we aan op het Malieveld. Eerste indruk was hoe ontzettend groot het Malieveld is. Echt, ik had het een stuk kleiner verwacht. Helaas zouden de hekken pas om 4 uur (!) opengaan, dus eerst even lekker in het zonnetje zitten. Want ja, ondanks dat de weervoorspellingen voor die dag verschrikkelijk waren, heeft het niet een keer geregend. Met het zonnetje in de rug viel het wachten ook wel weer mee. Eindelijk gingen dan de hekken open en konden we naar binnen stormen! Het wachten werd vrij goed beloond: ik wist een plekje op de tweede rij te bemachtigen.

Helaas was er wel een minpunt aan verbonden: van 5 tot 10 zou ik dus Nederlandse acts moeten aanhoren. Rigby had de eer om het festival te openen.
Zanger Christon heeft in elk geval één ding bewezen: je kan je nog zo volgens de ‘pop/rock’ kleding code kleden en in elk nummer een grote uithaal doen, dat maakt je band er nog niet beter op.
Met een wit t-shirt met lichte v-hals, zwarte skinny, een paar All Stars eronder en om het af te maken nog een grote zonnebril kwam hij het podium opgelopen. Heeft hij soms te veel naar the Kooks’ Luke Pritchard gekeken? Rigby had een vrij goede set, de band speelde strak. Een ding wat ik echter niet kon waarderen waren de soms ronduit lullige teksten.

All I need is one song one line
all I need is one break to survive
All I get is one chance, so come on
Five more hours to come up with a song

Dat soort werk. Niet echt mijn ding. Maar goed, de muziek was wel oké. Ben benieuwd wat ze er als huisband van DWDD van gaan maken dit jaar…

Daarna was het tijd voor Miss Montreal. Die uit de Slankie reclame, weet je nog? Dit was onverwacht eigenlijk heel leuk. Ondanks dat Sanne heel ziek was, zag ze er ‘best goed uit voor iemand die telkens in de coulissen staat te kotsen?’ en ook de muziek klonk goed. De band speelde goed, de liedjes waren leuk en Sanne heeft een goed gevoel voor humor. Het zonnetje paste goed bij de sfeer van haar liedjes. Miss Montreal is precies zoals een festival-act hoort te zijn: gezellig, neemt zichzelf niet al te serieus, spontaan en je kan er goed mee meezingen.

De volgende die het Malieveld mocht gaan overtuigen was Alain Clark. Met zijn zoete pop/funk/r&b wist hij er al gauw een feestje van te maken. Mr. Clark had er zichtbaar plezier in, en ook het publiek vond het leuk. En toen eenmaal senior Clark het podium opkwam om ‘Father & Friend’ mee te zingen, ging het publiek helemaal ‘los’. Ook beide Clarkjes waren blij om samen op dat podium te staan. Het werd geen saai optreden: er was veel ruimte voor improvisatie wat een interessante versie van ‘Blow Me Away’ opleverde. Het was niet alleen Alain Clark die hier stond, ook de band kreeg ruim genoeg aandacht.

Hierna kwam een act waar ik niet zo van genoten heb, om het maar even zachtjes uit te drukken: Stereo. Ik kan horen dat de bandleden allemaal hun kunstje goed kennen, maar dat is nou juist het probleem. Het is een kunstje. Het is rock van ‘Arrrr, kijk ons een rock zijn!’ Liefst met tong uitsteken. De zangeres probeert te krampachtig sexy/Alison Mosshart van the Kills te zijn, wat na een nummer of 2 toch al snel gaat irriteren. Helaas, kan ik deze Stereo ook uitzetten?

Degene die eigenlijk de taak van support-act van Keane op zich kreeg was VanVelzen. Eigenlijk kende ik alleen een handvol singles van hem, maar ook dit viel me weer honderd procent mee. Het was gewoon gezellige muziek, al was het voor mij wel een beetje te lang (een uur), aangezien ik al zó lang wachtte op Keane. Dat had niets met VanVelzen te maken: hij had er plezier in en hij speelde een goede setlist. Memorabel moment was wel het ‘dansje’ op ‘Baby Get Higher’, wat we moesten uitbeelden á la de Lama’s, wat gewoon ontzettend gênant maar ook grappig was.

Inmiddels was het al hartstikke donker geworden, wat een goed teken was: bijna tijd voor Keane! Mijn benen begonnen al aardig moe te worden, maar gelukkig kwamen dan 10 minuten later dan gepland de mannen van Keane het podium op gelopen en ik vergat spontaan mijn zere benen.
Zoals verwacht starten ze met het nummer ‘The Lovers Are Losing‘. Opvallend was dat ze net zoveel nummers van het eerste album speelden (Hopes & Fears) als van het laatste, derde album: Perfect Symmetry, terwijl Under The Iron Sea er vanaf kwam met slechts 3 nummers. Maar het optreden was geweldig. Had ook eigenlijk niet anders verwacht hoor. Het was niet een voorspelbare festival set die ze speelden, maar er zaten genoeg verassingen in. ‘Your Eyes Open‘ werd bijvoorbeeld akoestisch gespeeld door Tom alleen, dat was echt super mooi. Ook de ballad ‘You Don’t See Me‘ was een welkome afwisseling. Maar de grote verassing voor het publiek was toch wel de cover van Queen’s ‘Under Pressure‘.
Mijn favoriet deze avond was denk ik toch wel ‘We Might As Well Be Strangers‘, ik had dat nummer pas twee keer eerder live gehoord en ik kreeg ook echt kippenvel. Ook ‘Perfect Symmetry‘ en ‘Again and Again‘ vond ik fantastisch.
Keane was weer eens in topvorm, en zoals altijd waren ze weer hartstikke enthousiast. Ze hadden het volgens mij hartstikke naar hun zin daar op het podium. Toen Tom dan ook zei dat ze wel de hele nacht voor ons door wilden spelen, kwam er maar een vraag bij mij op. Waarom niet?

Vorige week vrijdag was ik weer eens in mijn favoriete platenzaak. Want ja, het voelt alsof ik een van de weinige jongeren ben die nog daadwerkelijk cd’s kóópt i.p.v. ze download. Enniewee, mijn favo platenzaak dus. Ik was daar dus, en keek welke cd ik weer eens zou kopen. Het was immers weekend, en ik had me verheugd op de nieuwe Brendan Benson, maar die was niet binnengekomen dus besloot ik dan maar een andere te kopen. Stomme Brendan. Opeens werd een andere cd opgezet. Eentje die meteen mijn aandacht trok, en al na het eerste nummer vroeg ik welke band dit was. ‘Sleeping States, net vandaag binnengekregen.’ Het was het enige exemplaar dat ze hadden besteld, want ze wisten niet of er enige interesse in was.
Afijn, een kleine 10 minuten later liep ik met mijn nieuwe aanwinst de winkel uit.

Vrijdagavond, in de auto op weg naar de camping. Ken je dat gevoel dat sommige muziek alleen maar met je ogen dicht beluisterd kan worden? Om de muziek écht tot je door te laten dringen. Totdat je de bas tot in je tenen voelt, de gitaarriffjes je meeslepen en je je niet meer bewust bent van tijd en plaats? Dat had ik bij het album ‘In the Gardens of the North‘ van Sleeping States.

Sleeping States is de schuilnaam van de singer-songwriter Markland Starkie. Vrijwel alle instrumenten zijn dan ook op dit album door hem bespeeld. Het album klonk gelijk al goed die eerste keer in de platenzaak, en de tweede keer in de auto klonk het nóg weer beter. Het was echter pas toen ik in een hangmat lag, te staren naar de lucht en de wolken terwijl ik luisterde dat ik dit album pas echt begreep. Het is een album om bij na te denken. Het bouwt langzaam op. ‘Rings of Saturn’ werkt al meteen aan het opbouwen van een soort spanning die wordt versterkt door het intro: alleen stem en bas.

De beste vergelijking die ik kan bedenken is dat dit album klink alsof het is opgenomen door een 28-jarige man, in een schommelstoel met gitaar op schoot, in dat oude verlaten huis waar je nooit iemand naar binnen ziet gaan of uit ziet komen. Dat huis wat er vervallen uitziet, waar de verf vanaf bladdert en het hout gaten begint te vertonen. In dát huis, dat oude grote landgoed, is dit opgenomen. Moet wel. Hoe mooi de nummers ook klinken, er zit altijd een klein addertje onder het gras lijkt het wel. Er zit altijd een soort spanning in de nummers waardoor je je afvraagt wanneer het addertje eronder vandaan zal kruipen. Wanneer de geest uit de fles komt.
‘The Next Village’ is simpelweg betoverend. Kalm, maar rijk aan melodie.

Misschien is ook een goede om te vertellen dat deze beste man sinds kort zit aangesloten bij hetzelfde label als Fleet Foxes, die band die ik zo geweldig vind. Zij hebben diezelfde soort intimiteit in hun nummers. Desalniettemin hebben zij hun weg naar het publiek gevonden. Ik hoop voor deze Markland Starkie, Sleeping States, dat dit ook voor hem in het verschiet ligt.

Dit nummer is het prachtige ‘Gardens of the South’.