#Pleidooi voor een underrated songwriter/gitarist/zanger

Nee, ik heb het níet over een artiest die nog ontdekt moet worden, die slechts zijn eerste paar songs op het ultra-hippe myspace heeft geplaatst. En nee, ook wil ik het niet hebben over een man die leefde vóór WOII. Graag wil ik hier schrijven over een man die bekender lijkt te zijn in Nederland om zijn liefdesleven dan vanwege zijn prachtige muziek.

John Mayer is de naam. Hoor je denken; ‘underrated, mr. John Mayer? De man van de hit ‘Daughters’? Hij, underrated?’ En daar zit nou precies het knelpunt wat mij betreft. Hier lijkt vrijwel iedereen in mijn omgeving hem alleen maar te kennen van dat ene hitje, en met een béétje geluk kennen ze nog ‘Waiting On the World To Change’ maar helaas blijft het daarbij. Dan is er ook nog dat andere nummer wat hem een grote schare jonge tienermeisjes-fans opleverde: ‘Your Body Is A Wonderland’. Kans is groot dat hij er net zo over denkt als jij terwijl je die titel leest: John heeft meerdere malen gezegd dat hij een soort-van spijt heeft van dit nummer. Iets wat ik maar al te goed kan begrijpen.

Waarom noem ik hem dan underrated? Voor de 233495miljoen (oké, misschien niet zóveel) andere nummers die hij geschreven heeft die wél helemaal fantastisch zijn. Bovendien is hij totaal onderschat als gitarist. Iedereen heeft het maar over Jack White van the White Stripes, Matt van Muse en Eric Clapton. Hoewel ik hen alledrie geweldige gitaristen vind, vind ik dat John zich makkelijk tussen hen zou kunnen scharen, zo niet hoger.

Wat ik namelijk zo geweldig vind aan zijn gitaarspel, is dat hij heeft bewijzen meerdere stijlen perfect te beheersen. Pop, blues, rock; you name it. En dan de techniekjes!
Een echt goede gitarist is aan één ding te herkennen: hij speelt met groot gemak de meest moeilijke stukken, en zorgt ervoor dat het er ook makkelijk uitziet. Dat laatste is belangrijk; dat elke gitaar-hobbyist bij zichzelf denkt ‘he, wat die John Mayer kan, kan ik ook!’. Totdat je je gitaar pakt, het probeert en dus heel hard faalt. Dan wordt die gedachte vervangen door ‘Gosh, wat kan die man toch spelen!’

Dan is er naast het grote gitaar-talent ook nog een ander zeer belangrijk aspect waarom ik zijn muziek zo waardeer vind; zijn teksten. John is namelijk een echte meester in het schrijven van goede, niet al te lichte maar wel catchy songteksten. Soms sarcastisch (My Stupid Mouth), gevoelig (Stop This Train) of gewoon mooie liefdesliedjes. Over verliefd zijn, het hebben van een gebroken hart of wat je ook maar kan bedenken; John heeft er een liedje over geschreven.

En nét toen ik dacht dat ik alle verschillende John Mayer’s wel gehoord had, komt hij hiermee aanzetten:

Who says dus. Op eerste ogenblik klinkt het als een vrij melig liedje met als opener ‘Who says I can’t get stoned’, maar na een paar luisterbeurten wordt pas duidelijk hoe ’sad’ dit nummer eigenlijk is.
‘call up a girl that I used to know,
fake love for an hour or so
who says I can’t get stoned
(…)
I don’t remember you looking any better,
but then again I don’t remember you’
John Mayer, Hollywood’s one and only Casanova, voelt zich dus ook wel eens eenzaam?
DE WERELD VERGAAT!