Het zit hem ook niet mee; de dag van tevoren speelden zijn vroegere bandmaatjes Jack White en Jack Lawrence nog in de volledig uitverkochte Max zaal van de Melkweg. Een zaal waar hij een kleine anderhalf jaar geleden zelf ook nog speelde als lid van the Raconteurs. Nu moet hij het doen met de kleinste zaal die de Melkweg te bieden heeft. Slechts 700 mensen kunnen erin, maar volgens mij was het hooguit voor 2/3 gevuld. Jammer, want Brendan en band zetten een goede show neer.

No matter wat een fantastische gitarist ik Jack White ook vind, bij the Raconteurs was ik altijd al meer een Brendan-meisje. Waar Jack meer rockt, van de snoeiharde solo’s is en een heftigere stem heeft, was ik meer fan van de liedjesschrijver van de twee, de McCartney van the Raconteurs. Mag ik dat zo zeggen? Ja, dat mag ik zo zeggen. De man op mijn layout heeft zich bewezen als iemand die ook prima zelf platen in elkaar kan knutselen, waarvan One Mississippi en Lapalco wel mijn favorieten zijn.

Ter gelegenheid van zijn nieuwe plaat, My Old, Familiar Friend, kwam hij voor het eerst sinds 4 jaar voor een solo-optreden naar ons kleine kikkerlandje. Natuurlijk moest ik hier bij zijn!

Na het eindeloze wachten in de zaal (oké, niet eindeloos maar het voelde wel als een eeuwigheid) begon dan eindelijk het voorprogramma, Cory Chisel genaamd.
Normaal gesproken was Cory Chisel (uitgesproken als ‘Shizzle’) een band van een man of 6, nu moesten we het doen met een akoestisch gitaartje en een meisje achter het keyboard. Al gauw roept dat Damien Rice taferelen op, maar de stem van Cory zorgde ervoor dat dit niet gebeurde. Het was een soort combinatie van de stem van Caleb (Kings of Leon) en de zanger van Nickelback, waarvan ik de eerste geweldig vind en de tweede verschrikkelijk. Maar goed. Voor een nummer of 3 vond ik het voorprogramma best wel leuk, daarna wilde ik toch echt wat meer afwisseling. Als band hadden ze het waarschijnlijk leuk gedaan, maar dit vond ik toch al gauw vervelen jammer genoeg. Bovendien, ik had al zo’n 3 jaar erop gewacht dus Brendan mocht wel eens eindelijk gaan beginnen!

Vrij snel eigenlijk nadat Cory Chisel het podium had verlaten kwam mr. Benson al het podium op. Muzikaal ondersteund door zijn 3-koppige band begon hij met de opener van de laatste plaat: A Whole Lot Better. Goede start, precies een nummer zoals Brendan ze moet maken. Hierop volgde ‘Don’t Wanna Talk’, wat niet ging zoals hij gehoopt had. Er waren problemen met zijn gitaar, waardoor het nummer een beetje een zooitje werd. Na nog een nieuw nummer was het dan tijd voor twee persoonlijke favorieten: Folk Singer en Good To Me.

Opvallend vond ik hoeveel nummers hij van zijn eerste album, One Mississippi, speelde in vergelijking met de rest van de ‘oude’ albums. Alleen maar leuk natuurlijk, aangezien ‘Sittin’ Pretty’ echt vroeg om een keer live gehoord te worden. Sorry, Brendan, maar ik word gewoon ontzettend melig van dat nummer. Het idee alleen al van zo’n ielig mannetje, ‘de boom’, dat dan zingt: ‘My baby is tied to her chair. Don’t she look pretty, just sitting there.’ Het meest foute nummer dat hij geschreven heeft. Vooral het nummer ‘Crosseyed’ vond ik prachtig. ^^

Ja hoor, de disco-bol die in de zaal hing ging draaien: het was tijd voor ‘Garbage Day’! Toch vind ik dat een super leuk nummer. Het klinkt super vrolijk, maar het einde verpest dat weer, ondanks Brendan’s verwoede pogingen om haar te overtuigen. ‘And I know, I won’t see her here again.’ Poor Brendan.
Tijdens ‘Poised and Ready’ was het dan tijd voor de band om eventjes te rocken, maar dan wel op de Benson manier. Niet buiten de lijntjes, maar toch lekker puntig en eigenwijs.
Ook werd de ‘hit’ niet vergeten: ‘Tiny Spark’, wat het grootste gedeelte van het publiek toch wel het leukste leek te vinden. Desondanks waren er ook wel wat nummers die ik miste. ‘The Alternative to Love’ bijvoorbeeld, ‘Emma J’ en ‘What’ bijvoorbeeld. Maar goed, hij heeft zo’n 16 nummers gespeeld, dus eigenlijk heb ik helemaal niets te klagen.

Na de encore speelde hij nog eventjes een afscheidsnummer: ‘Feel Like Taking You Home’, wat zowaar spannend klonk. Het rockte écht, zoals the Raconteurs dat deden en was een perfecte afsluiter voor een leuk, goed concert. Moet hij vaker doen, naar Nederland komen. Met óf zonder Raconteurs.

Om twee uur kwamen we aan op het Malieveld. Eerste indruk was hoe ontzettend groot het Malieveld is. Echt, ik had het een stuk kleiner verwacht. Helaas zouden de hekken pas om 4 uur (!) opengaan, dus eerst even lekker in het zonnetje zitten. Want ja, ondanks dat de weervoorspellingen voor die dag verschrikkelijk waren, heeft het niet een keer geregend. Met het zonnetje in de rug viel het wachten ook wel weer mee. Eindelijk gingen dan de hekken open en konden we naar binnen stormen! Het wachten werd vrij goed beloond: ik wist een plekje op de tweede rij te bemachtigen.

Helaas was er wel een minpunt aan verbonden: van 5 tot 10 zou ik dus Nederlandse acts moeten aanhoren. Rigby had de eer om het festival te openen.
Zanger Christon heeft in elk geval één ding bewezen: je kan je nog zo volgens de ‘pop/rock’ kleding code kleden en in elk nummer een grote uithaal doen, dat maakt je band er nog niet beter op.
Met een wit t-shirt met lichte v-hals, zwarte skinny, een paar All Stars eronder en om het af te maken nog een grote zonnebril kwam hij het podium opgelopen. Heeft hij soms te veel naar the Kooks’ Luke Pritchard gekeken? Rigby had een vrij goede set, de band speelde strak. Een ding wat ik echter niet kon waarderen waren de soms ronduit lullige teksten.

All I need is one song one line
all I need is one break to survive
All I get is one chance, so come on
Five more hours to come up with a song

Dat soort werk. Niet echt mijn ding. Maar goed, de muziek was wel oké. Ben benieuwd wat ze er als huisband van DWDD van gaan maken dit jaar…

Daarna was het tijd voor Miss Montreal. Die uit de Slankie reclame, weet je nog? Dit was onverwacht eigenlijk heel leuk. Ondanks dat Sanne heel ziek was, zag ze er ‘best goed uit voor iemand die telkens in de coulissen staat te kotsen?’ en ook de muziek klonk goed. De band speelde goed, de liedjes waren leuk en Sanne heeft een goed gevoel voor humor. Het zonnetje paste goed bij de sfeer van haar liedjes. Miss Montreal is precies zoals een festival-act hoort te zijn: gezellig, neemt zichzelf niet al te serieus, spontaan en je kan er goed mee meezingen.

De volgende die het Malieveld mocht gaan overtuigen was Alain Clark. Met zijn zoete pop/funk/r&b wist hij er al gauw een feestje van te maken. Mr. Clark had er zichtbaar plezier in, en ook het publiek vond het leuk. En toen eenmaal senior Clark het podium opkwam om ‘Father & Friend’ mee te zingen, ging het publiek helemaal ‘los’. Ook beide Clarkjes waren blij om samen op dat podium te staan. Het werd geen saai optreden: er was veel ruimte voor improvisatie wat een interessante versie van ‘Blow Me Away’ opleverde. Het was niet alleen Alain Clark die hier stond, ook de band kreeg ruim genoeg aandacht.

Hierna kwam een act waar ik niet zo van genoten heb, om het maar even zachtjes uit te drukken: Stereo. Ik kan horen dat de bandleden allemaal hun kunstje goed kennen, maar dat is nou juist het probleem. Het is een kunstje. Het is rock van ‘Arrrr, kijk ons een rock zijn!’ Liefst met tong uitsteken. De zangeres probeert te krampachtig sexy/Alison Mosshart van the Kills te zijn, wat na een nummer of 2 toch al snel gaat irriteren. Helaas, kan ik deze Stereo ook uitzetten?

Degene die eigenlijk de taak van support-act van Keane op zich kreeg was VanVelzen. Eigenlijk kende ik alleen een handvol singles van hem, maar ook dit viel me weer honderd procent mee. Het was gewoon gezellige muziek, al was het voor mij wel een beetje te lang (een uur), aangezien ik al zó lang wachtte op Keane. Dat had niets met VanVelzen te maken: hij had er plezier in en hij speelde een goede setlist. Memorabel moment was wel het ‘dansje’ op ‘Baby Get Higher’, wat we moesten uitbeelden á la de Lama’s, wat gewoon ontzettend gênant maar ook grappig was.

Inmiddels was het al hartstikke donker geworden, wat een goed teken was: bijna tijd voor Keane! Mijn benen begonnen al aardig moe te worden, maar gelukkig kwamen dan 10 minuten later dan gepland de mannen van Keane het podium op gelopen en ik vergat spontaan mijn zere benen.
Zoals verwacht starten ze met het nummer ‘The Lovers Are Losing‘. Opvallend was dat ze net zoveel nummers van het eerste album speelden (Hopes & Fears) als van het laatste, derde album: Perfect Symmetry, terwijl Under The Iron Sea er vanaf kwam met slechts 3 nummers. Maar het optreden was geweldig. Had ook eigenlijk niet anders verwacht hoor. Het was niet een voorspelbare festival set die ze speelden, maar er zaten genoeg verassingen in. ‘Your Eyes Open‘ werd bijvoorbeeld akoestisch gespeeld door Tom alleen, dat was echt super mooi. Ook de ballad ‘You Don’t See Me‘ was een welkome afwisseling. Maar de grote verassing voor het publiek was toch wel de cover van Queen’s ‘Under Pressure‘.
Mijn favoriet deze avond was denk ik toch wel ‘We Might As Well Be Strangers‘, ik had dat nummer pas twee keer eerder live gehoord en ik kreeg ook echt kippenvel. Ook ‘Perfect Symmetry‘ en ‘Again and Again‘ vond ik fantastisch.
Keane was weer eens in topvorm, en zoals altijd waren ze weer hartstikke enthousiast. Ze hadden het volgens mij hartstikke naar hun zin daar op het podium. Toen Tom dan ook zei dat ze wel de hele nacht voor ons door wilden spelen, kwam er maar een vraag bij mij op. Waarom niet?