Het zit hem ook niet mee; de dag van tevoren speelden zijn vroegere bandmaatjes Jack White en Jack Lawrence nog in de volledig uitverkochte Max zaal van de Melkweg. Een zaal waar hij een kleine anderhalf jaar geleden zelf ook nog speelde als lid van the Raconteurs. Nu moet hij het doen met de kleinste zaal die de Melkweg te bieden heeft. Slechts 700 mensen kunnen erin, maar volgens mij was het hooguit voor 2/3 gevuld. Jammer, want Brendan en band zetten een goede show neer.

No matter wat een fantastische gitarist ik Jack White ook vind, bij the Raconteurs was ik altijd al meer een Brendan-meisje. Waar Jack meer rockt, van de snoeiharde solo’s is en een heftigere stem heeft, was ik meer fan van de liedjesschrijver van de twee, de McCartney van the Raconteurs. Mag ik dat zo zeggen? Ja, dat mag ik zo zeggen. De man op mijn layout heeft zich bewezen als iemand die ook prima zelf platen in elkaar kan knutselen, waarvan One Mississippi en Lapalco wel mijn favorieten zijn.

Ter gelegenheid van zijn nieuwe plaat, My Old, Familiar Friend, kwam hij voor het eerst sinds 4 jaar voor een solo-optreden naar ons kleine kikkerlandje. Natuurlijk moest ik hier bij zijn!

Na het eindeloze wachten in de zaal (oké, niet eindeloos maar het voelde wel als een eeuwigheid) begon dan eindelijk het voorprogramma, Cory Chisel genaamd.
Normaal gesproken was Cory Chisel (uitgesproken als ‘Shizzle’) een band van een man of 6, nu moesten we het doen met een akoestisch gitaartje en een meisje achter het keyboard. Al gauw roept dat Damien Rice taferelen op, maar de stem van Cory zorgde ervoor dat dit niet gebeurde. Het was een soort combinatie van de stem van Caleb (Kings of Leon) en de zanger van Nickelback, waarvan ik de eerste geweldig vind en de tweede verschrikkelijk. Maar goed. Voor een nummer of 3 vond ik het voorprogramma best wel leuk, daarna wilde ik toch echt wat meer afwisseling. Als band hadden ze het waarschijnlijk leuk gedaan, maar dit vond ik toch al gauw vervelen jammer genoeg. Bovendien, ik had al zo’n 3 jaar erop gewacht dus Brendan mocht wel eens eindelijk gaan beginnen!

Vrij snel eigenlijk nadat Cory Chisel het podium had verlaten kwam mr. Benson al het podium op. Muzikaal ondersteund door zijn 3-koppige band begon hij met de opener van de laatste plaat: A Whole Lot Better. Goede start, precies een nummer zoals Brendan ze moet maken. Hierop volgde ‘Don’t Wanna Talk’, wat niet ging zoals hij gehoopt had. Er waren problemen met zijn gitaar, waardoor het nummer een beetje een zooitje werd. Na nog een nieuw nummer was het dan tijd voor twee persoonlijke favorieten: Folk Singer en Good To Me.

Opvallend vond ik hoeveel nummers hij van zijn eerste album, One Mississippi, speelde in vergelijking met de rest van de ‘oude’ albums. Alleen maar leuk natuurlijk, aangezien ‘Sittin’ Pretty’ echt vroeg om een keer live gehoord te worden. Sorry, Brendan, maar ik word gewoon ontzettend melig van dat nummer. Het idee alleen al van zo’n ielig mannetje, ‘de boom’, dat dan zingt: ‘My baby is tied to her chair. Don’t she look pretty, just sitting there.’ Het meest foute nummer dat hij geschreven heeft. Vooral het nummer ‘Crosseyed’ vond ik prachtig. ^^

Ja hoor, de disco-bol die in de zaal hing ging draaien: het was tijd voor ‘Garbage Day’! Toch vind ik dat een super leuk nummer. Het klinkt super vrolijk, maar het einde verpest dat weer, ondanks Brendan’s verwoede pogingen om haar te overtuigen. ‘And I know, I won’t see her here again.’ Poor Brendan.
Tijdens ‘Poised and Ready’ was het dan tijd voor de band om eventjes te rocken, maar dan wel op de Benson manier. Niet buiten de lijntjes, maar toch lekker puntig en eigenwijs.
Ook werd de ‘hit’ niet vergeten: ‘Tiny Spark’, wat het grootste gedeelte van het publiek toch wel het leukste leek te vinden. Desondanks waren er ook wel wat nummers die ik miste. ‘The Alternative to Love’ bijvoorbeeld, ‘Emma J’ en ‘What’ bijvoorbeeld. Maar goed, hij heeft zo’n 16 nummers gespeeld, dus eigenlijk heb ik helemaal niets te klagen.

Na de encore speelde hij nog eventjes een afscheidsnummer: ‘Feel Like Taking You Home’, wat zowaar spannend klonk. Het rockte écht, zoals the Raconteurs dat deden en was een perfecte afsluiter voor een leuk, goed concert. Moet hij vaker doen, naar Nederland komen. Met óf zonder Raconteurs.

Deze man is Brendan Benson en deze man is, zoals ik laatst ergens las, ‘criminally underrated’. Ik hoor u al denken, ‘Brendan wíe?’. Brendan Benson dus. Jack White, gaat er al een belletje rinkelen? Jack White van the White Stripes? Seven Nation Army weet je wel.

Op een mooie dag zat mister Brendan Benson in zijn huis in Nashville met een gitaar op zijn schoot. Hij werkte aan een nummer waar hij maar niet verder mee kwam. Toeval wil dat een goede vriend van hem besloot langs te komen dat moment. Die vriend was Jack White.
Van het een kwam het ander (niet op díe manier) en ze besloten samen een band te vormen met Jack Lawrence en Patrick Keeler: The Raconteurs.

Deze band zorgde voor de grote doorbraak voor singer/songwriter Brendan Benson. Hij had al drie solo-albums uitgebracht, die geliefd waren onder critici en muziekliefhebbers. Maar voor velen was hij nog onbekend. Na twee uitstekende albums gemaakt te hebben als lid van the Raconteurs, was het tijd voor Brendan om weer aan een nieuw solo-album te gaan werken. En dan nu eindelijk is het zoveer: ‘My Old, Familiar Friend’ heeft het licht gezien!

Net als de andere solo-platen die mr. Benson op zijn naam heeft staan, is dit weer een klein meesterwerk. De poppy nummers met stekelig randje zijn weer catchy als altijd, en van hoge kwaliteit muzikaal gezien. Echter, met dit album heeft Brendan meer dan ooit zijn eigen grenzen verlegd. Eerste song ‘A Whole Lot Better’ klinkt behoorlijk rock-achtig, zonder te heftig te worden, terwijl ‘Garbage Day’ doet denken aan vroegere Motown, en ook een typisch singer-songwriter nummer is erop te vinden, ‘Lesson Learned’. Variatie genoeg dus.

Een van de dingen waarom ik Brendan zo waardeer is vanwege zijn goede teksten. Altijd origineel, soms zelf licht sarcastisch of ronduit eerlijk en gevoelig, zonder zoet te worden. Onschuldige liefdesliedjes zijn schaars in zijn repertoire. Daarom zijn zijn nummers echter niet minder ‘lief’, op de een of andere manier.

Dit album ‘My Old, Familiar Friend’ zou wel eens mijn favoriete Brendan album kunnen worden. Aanraders zijn ‘Garbage Day’, ‘Feel Like Taking You Home’, ‘Eyes On The Horizon’ en de ballad ‘You Make A Fool Out Of Me’.
Het filmpje hieronder is echter een recht-toe-recht-aan-pop/rock nummer: ‘A Whole Lot Better’.