Na zo’n twee en een half jaar gewacht te hebben op dit moment, was het afgelopen maandag dan eindelijk zo ver: het was Patrick Watson tijd!

Iedereen die ooit in Paradiso is geweest zal me wel begrijpen als ik zeg dat Patrick Watson en Paradiso gewoon een perfecte combinatie is. De grote glas in lood ramen achter het podium en de sfeer van dit vroegere kerkje passen precies bij de aparte muziek van Patrick Watson. Om zijn muziek te omschrijven is nogal moeilijk, maar ik kom uit bij dromerige, haast filmische pop. ‘Pop’ uiteraard wel in de bredere zin van het woord; je hoeft bij hem geen spectaculaire lichtshow, danseressen en rockster-bewegingen te verwachten. Een mooi optreden, dat wel.

En dat was het maandag 30 november. Wát een prachtoptreden hebben Patrick Watson en zijn band The Wooden Arms ervan gemaakt. Meteen al met het openingsnummer was het raak: het dromerige Fireweed. Even leek het erop dat ze gewoon het hele laatste album, ‘Wooden Arms’ in dezelfde volgorde zouden gaan spelen, aangezien de eerste 4 nummers keurig op volgorde stonden. Daarna volgde echter een werkelijk prachtig duet met de zangeres van de voorprogramma band Thus:Owls, genaamd ‘Big Bird In A Small Cage’. Hun stemmen complimenteerden elkaar, en bovendien is het sowieso al een van mijn favoriete nummers op de laatste plaat.

Echte kippevelmomenten waren er ook: oude favoriet ‘the Storm’ en ook het daaropvolgende ‘Man Like You’ zorgden voor kippevel. Daarna speelde hij een andere oud favoriet, ‘The Great Escape’, en hierbij heb ik serieus met tranen in mijn ogen gestaan. Wát een ontzettend fantastisch lied is dat toch! Die piano die langzaam aanzwelt, in combinatie met de typische dromerige manier van zingen die Patrick heeft zorgde ervoor dat ik tranen van ontroering voelde opwellen. Uit pure schoonheid zou ik eigenlijk liever zeggen. Een moment om nooit meer te vergeten.
Grappig was ook de interactie met het publiek. Patrick blijkt ook over humor te beschikken, het optreden voelde nergens ook maar ingestudeerd aan. Het bleef een beetje losjes, wat ik altijd wel fijn vind.

Na slechts 11 nummers liep de band het podium af voor de encore. Vervolgens kwam Watson met een hele stellage met megafonen op zijn rug (?) het publiek ingelopen, om hier samen met de gitarist een b-side te doen en het alom geliefde ‘Man Under The Sea’. Hierbij werd de traditie van een Patrick Watson show in ere gehouden, want ook deze keer werd om de hulp van het publiek gevraagd. Gevolg was dat Watson als een ware dirigent het publiek leidde, en heel Paradiso zong luidkeels mee. Prachtig, zeker als je je bedenkt dat het vroeger een kerk is geweest, daardoor kreeg het ook bijna iets kerkachtigs mee.

Hierna verliet de band het podium. Na het daverende applaus en fluiten besloten ze dan toch nog maar even terug te komen, en er werden nog twee nieuwe nummers gespeeld onder het mom van ‘Oh, en dit hebben we twee dagen geleden geschreven.’ Nou, als ík ooit zo’n prachtig nummer mag schrijven in mijn leven, dan ben ik tevreden.
Echt tevreden was ik dan ook met dit optreden. Een concert om nooit te vergeten, om te koesteren.

‘Komt dat zien, komt dat zien: ex-Raconteur Brendan Benson. Je weet wel, die van the Raconteurs, die andere band van Jack White. Komt dat zien, komt dat zien, geheel gratis voor Melkweg card houders!’
Zo ongeveer werd de beste man gepromoot.

Het zit hem ook niet mee; de dag van tevoren speelden zijn vroegere bandmaatjes Jack White en Jack Lawrence nog in de volledig uitverkochte Max zaal van de Melkweg. Een zaal waar hij een kleine anderhalf jaar geleden zelf ook nog speelde als lid van the Raconteurs. Nu moet hij het doen met de kleinste zaal die de Melkweg te bieden heeft. Slechts 700 mensen kunnen erin, maar volgens mij was het hooguit voor 2/3 gevuld. Jammer, want Brendan en band zetten een goede show neer.

No matter wat een fantastische gitarist ik Jack White ook vind, bij the Raconteurs was ik altijd al meer een Brendan-meisje. Waar Jack meer rockt, van de snoeiharde solo’s is en een heftigere stem heeft, was ik meer fan van de liedjesschrijver van de twee, de McCartney van the Raconteurs. Mag ik dat zo zeggen? Ja, dat mag ik zo zeggen. De man op mijn layout heeft zich bewezen als iemand die ook prima zelf platen in elkaar kan knutselen, waarvan One Mississippi en Lapalco wel mijn favorieten zijn.

Ter gelegenheid van zijn nieuwe plaat, My Old, Familiar Friend, kwam hij voor het eerst sinds 4 jaar voor een solo-optreden naar ons kleine kikkerlandje. Natuurlijk moest ik hier bij zijn!

Na het eindeloze wachten in de zaal (oké, niet eindeloos maar het voelde wel als een eeuwigheid) begon dan eindelijk het voorprogramma, Cory Chisel genaamd.
Normaal gesproken was Cory Chisel (uitgesproken als ‘Shizzle’) een band van een man of 6, nu moesten we het doen met een akoestisch gitaartje en een meisje achter het keyboard. Al gauw roept dat Damien Rice taferelen op, maar de stem van Cory zorgde ervoor dat dit niet gebeurde. Het was een soort combinatie van de stem van Caleb (Kings of Leon) en de zanger van Nickelback, waarvan ik de eerste geweldig vind en de tweede verschrikkelijk. Maar goed. Voor een nummer of 3 vond ik het voorprogramma best wel leuk, daarna wilde ik toch echt wat meer afwisseling. Als band hadden ze het waarschijnlijk leuk gedaan, maar dit vond ik toch al gauw vervelen jammer genoeg. Bovendien, ik had al zo’n 3 jaar erop gewacht dus Brendan mocht wel eens eindelijk gaan beginnen!

Vrij snel eigenlijk nadat Cory Chisel het podium had verlaten kwam mr. Benson al het podium op. Muzikaal ondersteund door zijn 3-koppige band begon hij met de opener van de laatste plaat: A Whole Lot Better. Goede start, precies een nummer zoals Brendan ze moet maken. Hierop volgde ‘Don’t Wanna Talk’, wat niet ging zoals hij gehoopt had. Er waren problemen met zijn gitaar, waardoor het nummer een beetje een zooitje werd. Na nog een nieuw nummer was het dan tijd voor twee persoonlijke favorieten: Folk Singer en Good To Me.

Opvallend vond ik hoeveel nummers hij van zijn eerste album, One Mississippi, speelde in vergelijking met de rest van de ‘oude’ albums. Alleen maar leuk natuurlijk, aangezien ‘Sittin’ Pretty’ echt vroeg om een keer live gehoord te worden. Sorry, Brendan, maar ik word gewoon ontzettend melig van dat nummer. Het idee alleen al van zo’n ielig mannetje, ‘de boom’, dat dan zingt: ‘My baby is tied to her chair. Don’t she look pretty, just sitting there.’ Het meest foute nummer dat hij geschreven heeft. Vooral het nummer ‘Crosseyed’ vond ik prachtig. ^^

Ja hoor, de disco-bol die in de zaal hing ging draaien: het was tijd voor ‘Garbage Day’! Toch vind ik dat een super leuk nummer. Het klinkt super vrolijk, maar het einde verpest dat weer, ondanks Brendan’s verwoede pogingen om haar te overtuigen. ‘And I know, I won’t see her here again.’ Poor Brendan.
Tijdens ‘Poised and Ready’ was het dan tijd voor de band om eventjes te rocken, maar dan wel op de Benson manier. Niet buiten de lijntjes, maar toch lekker puntig en eigenwijs.
Ook werd de ‘hit’ niet vergeten: ‘Tiny Spark’, wat het grootste gedeelte van het publiek toch wel het leukste leek te vinden. Desondanks waren er ook wel wat nummers die ik miste. ‘The Alternative to Love’ bijvoorbeeld, ‘Emma J’ en ‘What’ bijvoorbeeld. Maar goed, hij heeft zo’n 16 nummers gespeeld, dus eigenlijk heb ik helemaal niets te klagen.

Na de encore speelde hij nog eventjes een afscheidsnummer: ‘Feel Like Taking You Home’, wat zowaar spannend klonk. Het rockte écht, zoals the Raconteurs dat deden en was een perfecte afsluiter voor een leuk, goed concert. Moet hij vaker doen, naar Nederland komen. Met óf zonder Raconteurs.

Nee, ik heb het níet over een artiest die nog ontdekt moet worden, die slechts zijn eerste paar songs op het ultra-hippe myspace heeft geplaatst. En nee, ook wil ik het niet hebben over een man die leefde vóór WOII. Graag wil ik hier schrijven over een man die bekender lijkt te zijn in Nederland om zijn liefdesleven dan vanwege zijn prachtige muziek.

John Mayer is de naam. Hoor je denken; ‘underrated, mr. John Mayer? De man van de hit ‘Daughters’? Hij, underrated?’ En daar zit nou precies het knelpunt wat mij betreft. Hier lijkt vrijwel iedereen in mijn omgeving hem alleen maar te kennen van dat ene hitje, en met een béétje geluk kennen ze nog ‘Waiting On the World To Change’ maar helaas blijft het daarbij. Dan is er ook nog dat andere nummer wat hem een grote schare jonge tienermeisjes-fans opleverde: ‘Your Body Is A Wonderland’. Kans is groot dat hij er net zo over denkt als jij terwijl je die titel leest: John heeft meerdere malen gezegd dat hij een soort-van spijt heeft van dit nummer. Iets wat ik maar al te goed kan begrijpen.

Waarom noem ik hem dan underrated? Voor de 233495miljoen (oké, misschien niet zóveel) andere nummers die hij geschreven heeft die wél helemaal fantastisch zijn. Bovendien is hij totaal onderschat als gitarist. Iedereen heeft het maar over Jack White van the White Stripes, Matt van Muse en Eric Clapton. Hoewel ik hen alledrie geweldige gitaristen vind, vind ik dat John zich makkelijk tussen hen zou kunnen scharen, zo niet hoger.

Wat ik namelijk zo geweldig vind aan zijn gitaarspel, is dat hij heeft bewijzen meerdere stijlen perfect te beheersen. Pop, blues, rock; you name it. En dan de techniekjes!
Een echt goede gitarist is aan één ding te herkennen: hij speelt met groot gemak de meest moeilijke stukken, en zorgt ervoor dat het er ook makkelijk uitziet. Dat laatste is belangrijk; dat elke gitaar-hobbyist bij zichzelf denkt ‘he, wat die John Mayer kan, kan ik ook!’. Totdat je je gitaar pakt, het probeert en dus heel hard faalt. Dan wordt die gedachte vervangen door ‘Gosh, wat kan die man toch spelen!’

Dan is er naast het grote gitaar-talent ook nog een ander zeer belangrijk aspect waarom ik zijn muziek zo waardeer vind; zijn teksten. John is namelijk een echte meester in het schrijven van goede, niet al te lichte maar wel catchy songteksten. Soms sarcastisch (My Stupid Mouth), gevoelig (Stop This Train) of gewoon mooie liefdesliedjes. Over verliefd zijn, het hebben van een gebroken hart of wat je ook maar kan bedenken; John heeft er een liedje over geschreven.

En nét toen ik dacht dat ik alle verschillende John Mayer’s wel gehoord had, komt hij hiermee aanzetten:

Who says dus. Op eerste ogenblik klinkt het als een vrij melig liedje met als opener ‘Who says I can’t get stoned’, maar na een paar luisterbeurten wordt pas duidelijk hoe ’sad’ dit nummer eigenlijk is.
‘call up a girl that I used to know,
fake love for an hour or so
who says I can’t get stoned
(…)
I don’t remember you looking any better,
but then again I don’t remember you’
John Mayer, Hollywood’s one and only Casanova, voelt zich dus ook wel eens eenzaam?
DE WERELD VERGAAT!

Dit is Animal Collective, een band die met ‘Merriweather Post Pavilion’ hun 8ste album heeft uitgebracht. En, kan je je dan afvragen, waarom heb ik er dan nog nooit van gehoord? Oorzaak kan zijn dat Animal Collective een vaag gezelschap is dat vooral experimenteert met muziek. Ze hebben zich nog nooit aan een stijl verbonden. Die experimenteerdrift slaat voor de gewone muziekliefhebber soms een beetje te ver door, zo ook voor mij, maar het laatste album is prima te doen. Prima te doen? Het is gewoon een apart, gaaf, maar vooral goed album.

‘Summertime Clothes’ is een van de meest aanstekelijke nummers op het album. Het is moeilijk om hier níet vrolijk van te worden. Aangezien Animal Collective wel van wat experimenteren en psychedelica uit, zijn hun clips ook pareltjes. Dat viel al te zien bij de vorige single (My Girls), maar bij deze clip hebben ze zichzelf in mijn ogen overtroffen.
Je weet gewoon niet wat je ziet. De clip werkt vervreemdend. Dit is psychedelica ten top. In de clip zie je een zogeheten dancecrew uit Brooklyn, FLEX genaamd. Zij zijn verantwoordelijk voor het dansen in de lichtbollen/ballonnen. Wat ik bijzonder vind aan hen, is dat ze in deze clip niet bewust bezig zijn met een ‘mooi’ dansje uitvoeren. Ze dienen de muziek.
Deze clip wordt gedragen door het mooie contrast tussen kleur/licht en schaduw. Het houdt daardoor een soort spanning op, je moet blijven kijken.

Zie voor jezelf. En laat me weten wat je ervan vindt uiteraard!

Wat een k woord om te schrijven trouwens, dat rhythm. Anyway. Zoals ik al zei: ‘don’t upset the rhythm, don’t you dare!’

Noisettes dus. Anders dan de bandnaam doet vermoeden géén metal-band met zwarte kleding aan en lang, vet haar. Een band die ik al als aanrader in mijn Pinkpop blog had gezet, en die die verwachtingen absoluut waar hebben gemaakt. Noisettes is een raar mengelmoesje tussen pop en blues, en soms ook rock. Het debuutalbum was meer gericht op blues en rock, terwijl het tweede album ‘Wild Young Hearts’ meer pop klinkt dan ooit. Dit wil echter niet zeggen dat het unieke geluid van Noisettes verdwenen is. Zangeres Shingai Shoniwa (en spreek dat maar eens drie keer achter elkaar uit!) is namelijk nog steeds even aanwezig. Ze heeft een aparte, zeer herkenbare stem die weer goed tot zijn recht komt in deze nummers. Daardoor krijg je niet het idee dat ze krampachtig proberen een groter publiek te krijgen. Haar van nature bluesy, soulvolle manier van zingen zorgt daar wel voor. Bovendien is ze een goede frontvrouw; het publiek wordt betrokken in het optreden.

‘Don’t Upset the Rhythm’ dus. Misschien niet het beste nummer van het album (wel een van dé overigens), maar dit is gewoon zo super funky dat het ongetwijfeld in je hoofd blijft hangen. Kijk en oordeel zelf. Wat vinden we ervan?

En? Blijft het in je hoofd hangen of niet?