Here’s to young love! Een vrolijker liedje? Kan geregeld worden! Deze bijvoorbeeld, van the Mystery Jets ft. Laura Marling. Zoals je misschien al in een van mijn eerdere blogs hebt gelezen, ben ik groot fan van Laura Marling. Wat een stem, wat een stem. Toch ken ik pas sinds een jaar dit liedje uit 2008. En boy, wat heb ik gemist. Al vanaf de eerste zin was ik om. De melodie is gewoon weergaloos. En dan die eerste zin natuurlijk. Niets zo belangrijk als een openingszin. En die openingszin is fijn; ‘If I only knew your name, I’d go from door to door. Searching all the crowded streets for the face that I one saw.’

Misschien is het ook wel die ironie die ik leuk vind, dat onschuldige melodietje in combinatie met die treurige tekst over een one-night stand die eigenlijk meer had kunnen/moeten zijn. En tsja, die regen he. Altijd is het de schuld van de regen. ‘You wrote your number on my hand, but it came off in the rain.’ Gelukkig is daar dan Laura Marling, die dan het laatste sprankje hoop die in de tekst doorklonk eventjes de grond in te boren. Want ja, young love, it never seems to last. Maar dan is er altijd nog die mooie, onschuldige, lieve melodie. En alles staat stil.

De zomer is voorbij, maar dat mag de pret niet drukken. Prachtige man, die Ray Lamontagne. Vrij constant in kwaliteit, waarbij ik tot voor kort zijn debuut net ietsjes beter vond dan de overige twee. En toen, toen was er ‘God Willin’ And The Creek Don’t Rise’. God, wat een plaat is dat! Al vanaf de opener was me duidelijk dat dit weleens de Ray zou kunnen zijn zoals ik hem het liefste hoor; rauw, maar wel vol soul en met een prachtige stem.

Je ziet hem daar al staan, op een klein en intiem podium als de bovenzaal van Paradiso. Boerenpetje op, houthakkersblouse aan, giletje erover en schoenen die het beste omschreven kunnen worden als ‘makkelijk’. Er staat geen entertainer, geen podiumbeest, maar je Amerikaanse buurman. En dan, ergens in de encore, speelt hij ‘For the Summer’. Ik zal het maar meteen bekennen, de eerste keer dat ik dit nummer hoorde kwam het aan als een baksteen op een kinderhoofdje. Met tranen in mijn ogen luisterde ik naar loner Ray. ‘Ain’t a man alive that likes to be alone?’ Met name dat laatste woord, dat ‘alone’, die voel je. Breekbaar en o zo mooi gezongen.

Sir Lamontagne is met dit album duidelijk wat meer de country en traditionele folk hoek opgegaan, wat zijn muziek zeker goed heeft gedaan. Hoewel er dus sprake is van meer instrumenten op dit album dan op zijn voorgangers, lijkt deze er juist persoonlijker op te zijn geworden. Ray zingt op dit album met meer gevoel dan ooit en sleept je mee in zijn verhaal.

For the Summer is hiervan het perfecte voorbeeld. Ray op zijn veranda in een oude schommelstoel, versleten akoestische gitaar op zijn schoot… Of niet dan?

Het is al een tijdje gaande. Zonder een poging te doen zweverig over te komen, of misschien ben ik dat wel een beetje, probeer ik erachter te komen waar ik sta muzikaal gezien. Wat is nou echt mijn stijl? Hoewel ik zou zeggen dat dat voornamelijk folk en singer-songwriter is, weet ik dat dat ook te kortzichtig gedacht is. Ja, ik houd van Fleet Foxes, Laura Marling, Joni Mitchell, Mumford and Sons, Devendra Banhart, Bon Iver, Ray Lamontagne en Local Natives. Maar ik houd ook van Prince, Boudewijn de Groot, Jimi Hendrix, India.Arie Keane en John Mayer. En natuurlijk, onder een eigen kopje, the Beatles.

In een poging tot erachter te komen wat deze artiesten voor mij verbindt, kom ik terug bij een uitspraak van een van de grootste muziekkenners van Nederland, Leo Blokhuis. ‘Ik hou van het liedje.’ De een verzamelt postzegels, de ander petjes en ik verzamel liedjes. Ken je dat gevoel dat je een liedje hoort en meteen, in een split-second, je realiseert dat het er eentje is die blijft? Een liedje wat je dat gevoel van geluk, vrijheid of juist liefde voor de muziek bezorgt? Nee? Dan is dit niet jouw blog.
Mijn blog gaat over dat liedje. En dat zijn er veel. Van oude meuk tot hot and happening, ik ga mijn best doen om jou enthousiast te maken voor ‘mijn’ liedjes. En natuurlijk, dat alles binnen 350 woorden. Anders haak je af.

Tot ziens!

Na zo’n twee en een half jaar gewacht te hebben op dit moment, was het afgelopen maandag dan eindelijk zo ver: het was Patrick Watson tijd!

Iedereen die ooit in Paradiso is geweest zal me wel begrijpen als ik zeg dat Patrick Watson en Paradiso gewoon een perfecte combinatie is. De grote glas in lood ramen achter het podium en de sfeer van dit vroegere kerkje passen precies bij de aparte muziek van Patrick Watson. Om zijn muziek te omschrijven is nogal moeilijk, maar ik kom uit bij dromerige, haast filmische pop. ‘Pop’ uiteraard wel in de bredere zin van het woord; je hoeft bij hem geen spectaculaire lichtshow, danseressen en rockster-bewegingen te verwachten. Een mooi optreden, dat wel.

En dat was het maandag 30 november. Wát een prachtoptreden hebben Patrick Watson en zijn band The Wooden Arms ervan gemaakt. Meteen al met het openingsnummer was het raak: het dromerige Fireweed. Even leek het erop dat ze gewoon het hele laatste album, ‘Wooden Arms’ in dezelfde volgorde zouden gaan spelen, aangezien de eerste 4 nummers keurig op volgorde stonden. Daarna volgde echter een werkelijk prachtig duet met de zangeres van de voorprogramma band Thus:Owls, genaamd ‘Big Bird In A Small Cage’. Hun stemmen complimenteerden elkaar, en bovendien is het sowieso al een van mijn favoriete nummers op de laatste plaat.

Echte kippevelmomenten waren er ook: oude favoriet ‘the Storm’ en ook het daaropvolgende ‘Man Like You’ zorgden voor kippevel. Daarna speelde hij een andere oud favoriet, ‘The Great Escape’, en hierbij heb ik serieus met tranen in mijn ogen gestaan. Wát een ontzettend fantastisch lied is dat toch! Die piano die langzaam aanzwelt, in combinatie met de typische dromerige manier van zingen die Patrick heeft zorgde ervoor dat ik tranen van ontroering voelde opwellen. Uit pure schoonheid zou ik eigenlijk liever zeggen. Een moment om nooit meer te vergeten.
Grappig was ook de interactie met het publiek. Patrick blijkt ook over humor te beschikken, het optreden voelde nergens ook maar ingestudeerd aan. Het bleef een beetje losjes, wat ik altijd wel fijn vind.

Na slechts 11 nummers liep de band het podium af voor de encore. Vervolgens kwam Watson met een hele stellage met megafonen op zijn rug (?) het publiek ingelopen, om hier samen met de gitarist een b-side te doen en het alom geliefde ‘Man Under The Sea’. Hierbij werd de traditie van een Patrick Watson show in ere gehouden, want ook deze keer werd om de hulp van het publiek gevraagd. Gevolg was dat Watson als een ware dirigent het publiek leidde, en heel Paradiso zong luidkeels mee. Prachtig, zeker als je je bedenkt dat het vroeger een kerk is geweest, daardoor kreeg het ook bijna iets kerkachtigs mee.

Hierna verliet de band het podium. Na het daverende applaus en fluiten besloten ze dan toch nog maar even terug te komen, en er werden nog twee nieuwe nummers gespeeld onder het mom van ‘Oh, en dit hebben we twee dagen geleden geschreven.’ Nou, als ík ooit zo’n prachtig nummer mag schrijven in mijn leven, dan ben ik tevreden.
Echt tevreden was ik dan ook met dit optreden. Een concert om nooit te vergeten, om te koesteren.

‘Komt dat zien, komt dat zien: ex-Raconteur Brendan Benson. Je weet wel, die van the Raconteurs, die andere band van Jack White. Komt dat zien, komt dat zien, geheel gratis voor Melkweg card houders!’
Zo ongeveer werd de beste man gepromoot.

Het zit hem ook niet mee; de dag van tevoren speelden zijn vroegere bandmaatjes Jack White en Jack Lawrence nog in de volledig uitverkochte Max zaal van de Melkweg. Een zaal waar hij een kleine anderhalf jaar geleden zelf ook nog speelde als lid van the Raconteurs. Nu moet hij het doen met de kleinste zaal die de Melkweg te bieden heeft. Slechts 700 mensen kunnen erin, maar volgens mij was het hooguit voor 2/3 gevuld. Jammer, want Brendan en band zetten een goede show neer.

No matter wat een fantastische gitarist ik Jack White ook vind, bij the Raconteurs was ik altijd al meer een Brendan-meisje. Waar Jack meer rockt, van de snoeiharde solo’s is en een heftigere stem heeft, was ik meer fan van de liedjesschrijver van de twee, de McCartney van the Raconteurs. Mag ik dat zo zeggen? Ja, dat mag ik zo zeggen. De man op mijn layout heeft zich bewezen als iemand die ook prima zelf platen in elkaar kan knutselen, waarvan One Mississippi en Lapalco wel mijn favorieten zijn.

Ter gelegenheid van zijn nieuwe plaat, My Old, Familiar Friend, kwam hij voor het eerst sinds 4 jaar voor een solo-optreden naar ons kleine kikkerlandje. Natuurlijk moest ik hier bij zijn!

Na het eindeloze wachten in de zaal (oké, niet eindeloos maar het voelde wel als een eeuwigheid) begon dan eindelijk het voorprogramma, Cory Chisel genaamd.
Normaal gesproken was Cory Chisel (uitgesproken als ‘Shizzle’) een band van een man of 6, nu moesten we het doen met een akoestisch gitaartje en een meisje achter het keyboard. Al gauw roept dat Damien Rice taferelen op, maar de stem van Cory zorgde ervoor dat dit niet gebeurde. Het was een soort combinatie van de stem van Caleb (Kings of Leon) en de zanger van Nickelback, waarvan ik de eerste geweldig vind en de tweede verschrikkelijk. Maar goed. Voor een nummer of 3 vond ik het voorprogramma best wel leuk, daarna wilde ik toch echt wat meer afwisseling. Als band hadden ze het waarschijnlijk leuk gedaan, maar dit vond ik toch al gauw vervelen jammer genoeg. Bovendien, ik had al zo’n 3 jaar erop gewacht dus Brendan mocht wel eens eindelijk gaan beginnen!

Vrij snel eigenlijk nadat Cory Chisel het podium had verlaten kwam mr. Benson al het podium op. Muzikaal ondersteund door zijn 3-koppige band begon hij met de opener van de laatste plaat: A Whole Lot Better. Goede start, precies een nummer zoals Brendan ze moet maken. Hierop volgde ‘Don’t Wanna Talk’, wat niet ging zoals hij gehoopt had. Er waren problemen met zijn gitaar, waardoor het nummer een beetje een zooitje werd. Na nog een nieuw nummer was het dan tijd voor twee persoonlijke favorieten: Folk Singer en Good To Me.

Opvallend vond ik hoeveel nummers hij van zijn eerste album, One Mississippi, speelde in vergelijking met de rest van de ‘oude’ albums. Alleen maar leuk natuurlijk, aangezien ‘Sittin’ Pretty’ echt vroeg om een keer live gehoord te worden. Sorry, Brendan, maar ik word gewoon ontzettend melig van dat nummer. Het idee alleen al van zo’n ielig mannetje, ‘de boom’, dat dan zingt: ‘My baby is tied to her chair. Don’t she look pretty, just sitting there.’ Het meest foute nummer dat hij geschreven heeft. Vooral het nummer ‘Crosseyed’ vond ik prachtig. ^^

Ja hoor, de disco-bol die in de zaal hing ging draaien: het was tijd voor ‘Garbage Day’! Toch vind ik dat een super leuk nummer. Het klinkt super vrolijk, maar het einde verpest dat weer, ondanks Brendan’s verwoede pogingen om haar te overtuigen. ‘And I know, I won’t see her here again.’ Poor Brendan.
Tijdens ‘Poised and Ready’ was het dan tijd voor de band om eventjes te rocken, maar dan wel op de Benson manier. Niet buiten de lijntjes, maar toch lekker puntig en eigenwijs.
Ook werd de ‘hit’ niet vergeten: ‘Tiny Spark’, wat het grootste gedeelte van het publiek toch wel het leukste leek te vinden. Desondanks waren er ook wel wat nummers die ik miste. ‘The Alternative to Love’ bijvoorbeeld, ‘Emma J’ en ‘What’ bijvoorbeeld. Maar goed, hij heeft zo’n 16 nummers gespeeld, dus eigenlijk heb ik helemaal niets te klagen.

Na de encore speelde hij nog eventjes een afscheidsnummer: ‘Feel Like Taking You Home’, wat zowaar spannend klonk. Het rockte écht, zoals the Raconteurs dat deden en was een perfecte afsluiter voor een leuk, goed concert. Moet hij vaker doen, naar Nederland komen. Met óf zonder Raconteurs.