I’ve been pretty busy the first two weeks of December. Monday 30th November: Patrick Watson. Friday 4th December: Devendra Banhart. Wednesday 9th December: Paul McCartney (!).
To me, that is quite special, going to that many concerts in such a short amount of time. So I’ve got some catching up on blogging to do! First Devendra then!

On a cold friday evening I was off to see Devendra Banhart at Paradiso. I’ve only discovered this guy about a year ago, and after only listening to one song of his, I immediately knew that this would be my next ‘music-crush’. His weird kind of folk (or freakfolk) was something I had never heard before, and I liked it. There’s only one Devendra, man!

And that was one thing I immediately noticed when walking into the venue. This was an audience of one in a million; it was the weirdest, most diverse audience I’ve seen at a gig. There were old and ‘new’ hippies (kind of like Devendra’s own style), alternative kids, your standard 40-ers, and there were few people like me. It was awesome, I did not feel like a left-out anymore, because these people were not standard as wel!

Alrighty, back to Devendra. He did not bring a support band, which I kind of regretted. Would have loved him to bring a Spanish kind of band/artist or something like that. Anyway, this did not mean the gig was short. He played over 20 songs, which was way more than I expected him to and more than I could have hoped for.
Sir Banhart played beyond expectations. The moment he walked on stage and played Long Haired Child, I was in seventh heaven. Dear god, I could not have wished for a better opening song. After playing two more songs, the band left the stage for Devendra to play some solo songs. He played one of my favourite songs of the new album, Angelika! Acoustic! Absolutely awesome. Actually, he played a lot of my favourite songs of his. Only one I missed was At the Hop, but despite that it was a perfect setlist.

The encore was one of the best encores I’ve ever seen: Carmensita! I love that song, and the audience was rocking out as well which was cool to see. And so did I, which is quite an achievement on Devendra’s behalf. Rats followed, which took the rock level up another notch, but the real burst out was Seahorse. There couldn’t have been a better way to end a show like this than with Seahorse. The entire audience was rocking and dancing and swaying along to the music, completely in ecstacy. The climax in that song is incredible.
And with Seahorse, Devendra and his Grogs proved that they’ve grown as a liveband. See you next time, mr. Banhart?

Na zo’n twee en een half jaar gewacht te hebben op dit moment, was het afgelopen maandag dan eindelijk zo ver: het was Patrick Watson tijd!

Iedereen die ooit in Paradiso is geweest zal me wel begrijpen als ik zeg dat Patrick Watson en Paradiso gewoon een perfecte combinatie is. De grote glas in lood ramen achter het podium en de sfeer van dit vroegere kerkje passen precies bij de aparte muziek van Patrick Watson. Om zijn muziek te omschrijven is nogal moeilijk, maar ik kom uit bij dromerige, haast filmische pop. ‘Pop’ uiteraard wel in de bredere zin van het woord; je hoeft bij hem geen spectaculaire lichtshow, danseressen en rockster-bewegingen te verwachten. Een mooi optreden, dat wel.

En dat was het maandag 30 november. Wát een prachtoptreden hebben Patrick Watson en zijn band The Wooden Arms ervan gemaakt. Meteen al met het openingsnummer was het raak: het dromerige Fireweed. Even leek het erop dat ze gewoon het hele laatste album, ‘Wooden Arms’ in dezelfde volgorde zouden gaan spelen, aangezien de eerste 4 nummers keurig op volgorde stonden. Daarna volgde echter een werkelijk prachtig duet met de zangeres van de voorprogramma band Thus:Owls, genaamd ‘Big Bird In A Small Cage’. Hun stemmen complimenteerden elkaar, en bovendien is het sowieso al een van mijn favoriete nummers op de laatste plaat.

Echte kippevelmomenten waren er ook: oude favoriet ‘the Storm’ en ook het daaropvolgende ‘Man Like You’ zorgden voor kippevel. Daarna speelde hij een andere oud favoriet, ‘The Great Escape’, en hierbij heb ik serieus met tranen in mijn ogen gestaan. Wát een ontzettend fantastisch lied is dat toch! Die piano die langzaam aanzwelt, in combinatie met de typische dromerige manier van zingen die Patrick heeft zorgde ervoor dat ik tranen van ontroering voelde opwellen. Uit pure schoonheid zou ik eigenlijk liever zeggen. Een moment om nooit meer te vergeten.
Grappig was ook de interactie met het publiek. Patrick blijkt ook over humor te beschikken, het optreden voelde nergens ook maar ingestudeerd aan. Het bleef een beetje losjes, wat ik altijd wel fijn vind.

Na slechts 11 nummers liep de band het podium af voor de encore. Vervolgens kwam Watson met een hele stellage met megafonen op zijn rug (?) het publiek ingelopen, om hier samen met de gitarist een b-side te doen en het alom geliefde ‘Man Under The Sea’. Hierbij werd de traditie van een Patrick Watson show in ere gehouden, want ook deze keer werd om de hulp van het publiek gevraagd. Gevolg was dat Watson als een ware dirigent het publiek leidde, en heel Paradiso zong luidkeels mee. Prachtig, zeker als je je bedenkt dat het vroeger een kerk is geweest, daardoor kreeg het ook bijna iets kerkachtigs mee.

Hierna verliet de band het podium. Na het daverende applaus en fluiten besloten ze dan toch nog maar even terug te komen, en er werden nog twee nieuwe nummers gespeeld onder het mom van ‘Oh, en dit hebben we twee dagen geleden geschreven.’ Nou, als ík ooit zo’n prachtig nummer mag schrijven in mijn leven, dan ben ik tevreden.
Echt tevreden was ik dan ook met dit optreden. Een concert om nooit te vergeten, om te koesteren.

Hey everyone,

I’ve just finished my new layout. So, what do you think? It features an amazing musician and illustrator: Devendra Banhart! ^^
Currently I am busy updating the new page of photos, so check on here every now and then to see if I’ve posted some new things.
xLisa

‘Komt dat zien, komt dat zien: ex-Raconteur Brendan Benson. Je weet wel, die van the Raconteurs, die andere band van Jack White. Komt dat zien, komt dat zien, geheel gratis voor Melkweg card houders!’
Zo ongeveer werd de beste man gepromoot.

Het zit hem ook niet mee; de dag van tevoren speelden zijn vroegere bandmaatjes Jack White en Jack Lawrence nog in de volledig uitverkochte Max zaal van de Melkweg. Een zaal waar hij een kleine anderhalf jaar geleden zelf ook nog speelde als lid van the Raconteurs. Nu moet hij het doen met de kleinste zaal die de Melkweg te bieden heeft. Slechts 700 mensen kunnen erin, maar volgens mij was het hooguit voor 2/3 gevuld. Jammer, want Brendan en band zetten een goede show neer.

No matter wat een fantastische gitarist ik Jack White ook vind, bij the Raconteurs was ik altijd al meer een Brendan-meisje. Waar Jack meer rockt, van de snoeiharde solo’s is en een heftigere stem heeft, was ik meer fan van de liedjesschrijver van de twee, de McCartney van the Raconteurs. Mag ik dat zo zeggen? Ja, dat mag ik zo zeggen. De man op mijn layout heeft zich bewezen als iemand die ook prima zelf platen in elkaar kan knutselen, waarvan One Mississippi en Lapalco wel mijn favorieten zijn.

Ter gelegenheid van zijn nieuwe plaat, My Old, Familiar Friend, kwam hij voor het eerst sinds 4 jaar voor een solo-optreden naar ons kleine kikkerlandje. Natuurlijk moest ik hier bij zijn!

Na het eindeloze wachten in de zaal (oké, niet eindeloos maar het voelde wel als een eeuwigheid) begon dan eindelijk het voorprogramma, Cory Chisel genaamd.
Normaal gesproken was Cory Chisel (uitgesproken als ‘Shizzle’) een band van een man of 6, nu moesten we het doen met een akoestisch gitaartje en een meisje achter het keyboard. Al gauw roept dat Damien Rice taferelen op, maar de stem van Cory zorgde ervoor dat dit niet gebeurde. Het was een soort combinatie van de stem van Caleb (Kings of Leon) en de zanger van Nickelback, waarvan ik de eerste geweldig vind en de tweede verschrikkelijk. Maar goed. Voor een nummer of 3 vond ik het voorprogramma best wel leuk, daarna wilde ik toch echt wat meer afwisseling. Als band hadden ze het waarschijnlijk leuk gedaan, maar dit vond ik toch al gauw vervelen jammer genoeg. Bovendien, ik had al zo’n 3 jaar erop gewacht dus Brendan mocht wel eens eindelijk gaan beginnen!

Vrij snel eigenlijk nadat Cory Chisel het podium had verlaten kwam mr. Benson al het podium op. Muzikaal ondersteund door zijn 3-koppige band begon hij met de opener van de laatste plaat: A Whole Lot Better. Goede start, precies een nummer zoals Brendan ze moet maken. Hierop volgde ‘Don’t Wanna Talk’, wat niet ging zoals hij gehoopt had. Er waren problemen met zijn gitaar, waardoor het nummer een beetje een zooitje werd. Na nog een nieuw nummer was het dan tijd voor twee persoonlijke favorieten: Folk Singer en Good To Me.

Opvallend vond ik hoeveel nummers hij van zijn eerste album, One Mississippi, speelde in vergelijking met de rest van de ‘oude’ albums. Alleen maar leuk natuurlijk, aangezien ‘Sittin’ Pretty’ echt vroeg om een keer live gehoord te worden. Sorry, Brendan, maar ik word gewoon ontzettend melig van dat nummer. Het idee alleen al van zo’n ielig mannetje, ‘de boom’, dat dan zingt: ‘My baby is tied to her chair. Don’t she look pretty, just sitting there.’ Het meest foute nummer dat hij geschreven heeft. Vooral het nummer ‘Crosseyed’ vond ik prachtig. ^^

Ja hoor, de disco-bol die in de zaal hing ging draaien: het was tijd voor ‘Garbage Day’! Toch vind ik dat een super leuk nummer. Het klinkt super vrolijk, maar het einde verpest dat weer, ondanks Brendan’s verwoede pogingen om haar te overtuigen. ‘And I know, I won’t see her here again.’ Poor Brendan.
Tijdens ‘Poised and Ready’ was het dan tijd voor de band om eventjes te rocken, maar dan wel op de Benson manier. Niet buiten de lijntjes, maar toch lekker puntig en eigenwijs.
Ook werd de ‘hit’ niet vergeten: ‘Tiny Spark’, wat het grootste gedeelte van het publiek toch wel het leukste leek te vinden. Desondanks waren er ook wel wat nummers die ik miste. ‘The Alternative to Love’ bijvoorbeeld, ‘Emma J’ en ‘What’ bijvoorbeeld. Maar goed, hij heeft zo’n 16 nummers gespeeld, dus eigenlijk heb ik helemaal niets te klagen.

Na de encore speelde hij nog eventjes een afscheidsnummer: ‘Feel Like Taking You Home’, wat zowaar spannend klonk. Het rockte écht, zoals the Raconteurs dat deden en was een perfecte afsluiter voor een leuk, goed concert. Moet hij vaker doen, naar Nederland komen. Met óf zonder Raconteurs.